Το χρονικό μιας καλημέρας

7:30 το πρωί… Βάζω μπροστά το αυτοκίνητο. Ξεκινώ χωρίς να αφήσω τη μηχανή να ζεσταθεί… Έχω αργήσει…

Μόλις λίγο πιο κάτω ένα φορτηγό έχει κλείσει το δρόμο. Ο οδηγός άφαντος μέσα στο μαγαζί.  Έχω κάνει συμφωνία με τον εαυτό μου να μην χρησιμοποιώ κόρνα παρά μονάχα όταν αφορά ζήτημα ασφάλειας. Το χέρι όμως πάει εκεί σιγά σιγά. Μα να! Με λυτρώνει ένας οδηγός από τα πίσω αυτοκίνητα που χάνει την υπομονή του και αρχίζει εκείνος να κορνάρει. Το φορτηγό κάποτε ελευθερώνει το δρόμο, αλλά όχι και τα νεύρα μου που είναι ήδη σφιγμένα.

Πιο κάτω ένας ηλικιωμένος κύριος, παραβιάζει την προτεραιότητα και παραλίγο να πέσω επάνω του. Δεν του λέω τίποτα, αλλά τον κοιτάζω με το βλέμμα του λιονταριού.

Πιο κάτω η ουρά στο φανάρι απίστευτη για ακόμη μία ημέρα… Τα νεύρα μου διαμαρτύρονται. Μουρμουράω…

Όπς! …και τότε καταλαβαίνω ότι γογγύζω! Το μυαλό μου γυρνάει 30 λεπτά πριν: ξεκίνησα και η βιασύνη μου (ή η επιπολαιότητά μου;) δε με άφησε να πω μια προσευχή… Όρθιος στην πόρτα ή στα γόνατα πριν βγω από το σπίτι; Στο κάθισμα του αυτοκινήτου; Εκείνος ακούει παντού! Αλλά εγώ δεν προσευχήθηκα.

Αδειάζω τα πάντα γύρω μου -η κολλημένη ουρά, μού αφήνει το χρονικό περιθώριο- και κάνω την προσευχή μου. Εκεί, καθηλωμένος στην κίνηση, αισθάνομαι αμέσως διαφορετικά. Βάζω έναν ύμνο στο cd, η κατάσταση βελτιώνεται κι άλλο.

Παρακάτω πάλι κάποιος παραβιάζει προτεραιότητα, αλλά τώρα καταλαβαίνω ότι ο Χριστός μάς φύλαξε και δεν έγινε ατύχημα -τώρα δεν παίρνω το βλέμμα του λιονταριού…  Δόξα τω Θεώ! Ένας διπλανός οδηγός βγάζει το κεφάλι του, κάτι λέει. Ας τον ελεήσει ο Κύριος!

Μια προσευχή λοιπόν… μια προσευχή, πριν ξεκινήσω και βλέπω τα πάντα με άλλο μάτι… “Πάντοτε χαίρετε,αδιαλείπτως προσεύχεσθε,κατά πάντα ευχαριστείτε· διότι τούτο είναι το θέλημα του Θεού προς εσάς εν Χριστώ Ιησού”. Α’ Θεσ. 5:16-18
Έχουμε Θεό ζωντανό που μας ακούει στα μικρά και στα μεγάλα. Στην καθημερινότητά μας είναι εκεί! Τον βάζω κάθε μέρα στη ζωή μου, Του δίνω χώρο. Δοκίμασέ το και απόλαυσε τα αποτελέσματα, την παιδεία Του. Α! Θυμήσου… και στα ναι Του και στα όχι Του…